خود چسبانيد و همراه خود همه‌جا برد و برادرش ناميد . على در خطبه موسوم به « قاصعه » « 1 » به اين سابقه پيمان خود با محمد اشاره كرده و مىگويد : « شما موقعيت مرا نسبت به رسول خدا صلى الله عليه و آله از نظر خويشاوندى نزديك و منزلت خاص مىدانيد . او مرا هنگامى كه كودك بودم در بغل مىنشانيد و به سينه مىچسبانيد و در كنارش مىخوابانيد كه بوى پاك بدنش را حس مىكردم . هرگز دروغى از من نشنيد و اشتباهى در كردارم نديد . و من دنباله‌رو او بودم ، بدان سان كه نوزاد به‌دنبال مادر مىرود . هر روز از اخلاق خود درسى به من مىداد و مرا به پيروى از آن رهنمون مىشد . » اين دوره ، نخستين مرحله‌اى است كه كودك براى پذيرش بذرهاى اخلاق فاضله انسانى ، آماده مىشود و شايستگى مىيابد . و چه بسيار زمان‌هايى كه در خلوت‌هاى محمد مونس او بود . او در دورىجستن از قريشىها كه هنوز در تاريكى مطلق رسوم و عادات كهنه ، جهالت و جمود فكرى خود غرق بودند ، از همان راهى رفت كه پيامبر مىرفت . على مدت زمان مديدى در اين محيط پاك و در كنار پسرعمويش به‌سر برد و زندگى كرد ، در حالىكه در نزد پيامبر برگزيده و محبوب و در قلبش گرامى و عزيز بود و بدون شك ، به اين درجه نزديكى و برادرى ، كسى از ياران و شاگردان پيامبر جز على ، ديگرى دست نيافت . على ديدگان خود را به راهى گشود كه پسرعمويش آن راه را باز و مشخص كرده بود . نيايش و پرستش حق را براى اولين بار از نماز او ياد گرفت و از مهر و عاطفه و برادرى او برخوردار گرديد . درواقع مهر و رابطهء على و محمد ، همان مهر و رابطه محمد با ابوطالب بود . قلب على ، براى نخستين بار ، به عشق پسرعمويش به تپش درآمد و براى اولين‌بار

--> ( 1 ) . خطبه قاصعه از خطبه‌هاى معروف امام على عليه السلام است و نكات حساس زيادى در آن وجود دارد و مؤلف‌جملاتى كوتاه از آن نقل كرده است ، طالبين تفصيل به خطبه 234 نهج‌البلاغه رجوع كنند . م